Foto's part 2!

Malawi part 5!

Zo terug van Mount Mulanje! Helaas zal ik de komende tijd nog terug denken aan deze tocht aangezien de spierpijn aanzienlijk is. Zaterdag begonnen we dan, met een gids en 3 porters (mensen die je backpack dragen!) naar boven. Niemand had ons verteld dat we zo goed als recht die berg opgingen. Op een rotsig stuk vraag ik de gids waar deze rotspartij vandaan komt en waarom deze zo mooi uitgeslepen lijkt te zijn. Een voor de hand liggend antwoord krijg ik, ik loop over een droog gevallen waterval omhoog. Dus ik nog schaapachtig vragen, dus dit is een waterval in het regenseizoen en ik loop nu dus recht tegen een waterval omhoog. Ja hoor antwoord de gids alsof het niets is. Sommige stukken zijn dermate steil dat we met handen en voeten moet klimmen. Na 6 lange uren zijn we dan boven. Er is ons een warme douche beloofd door de gids waar ik me dus het laatste uur op verheugd heb. Boven op een berg is het namelijk niet heel warm meer. Blijkt er geen elektriciteit te zijn! Ow nee he, dus mag ik wachten tot de gids een emmertje water heeft gekookt waarmee ik me dan mag ‘douchen’. Geen stromend water en geen elektriciteit, dat is dus niks voor mij. Plassen blijk ik ook in een primitieve hut te mogen doen met zowaar alleen een gat in de grond. Ik val bijna om van schrik als ik het gat zie en nog erger de stank die eruit komt. Jemig, waar ben ik aan begonnen. De hut blijkt natuurlijk niet geïsoleerd dus een koude nacht staat ons te wachten. Met heel veel kleding aan, de open haard aan, dekens en dan nog had ik het koud. Maar al met al was het toch een bijzondere en zeker geen negatieve ervaring. Leuk om voor 1 nachtje meegemaakt te hebben.
Maar op de terugweg, zondag, zouden we naar watervallen lopen waar we konden zwemmen. Is dat even een mooi vooruitzicht. Nadat ik mezelf zeer soepel op de weg naar beneden gelanceerd had besloot ik dat ik beter even kon wachten met dit soort kapriolen totdat ik bij het water zou zijn. Erg vies van mijn ‘zie-rots-van-heel-dichtbij-actie’ was ik extra blij met de watervallen die echt bestonden. Na de beloofde douche was ik wat wantrouwig geworden naar onze gids toe namelijk. Nadat Sophie gewend was aan het water (zie foto), wat enorm lang duurde, zijn wij als twee aapjes gaan klimmen op zoek naar ‘ons’ privézwembad tussen de rotsen. Heerlijk om even weer een beetje schoon te zijn en te relaxen in het koude water! Moe maar voldaan kwamen we terug in de lodge. Het was een mooi weekend, maar uitgerust aan een nieuwe week beginnen was er niet bij!
Vanmorgen om 6.15 ging de wekker en was het weer tijd om naar het ziekenhuis te gaan. In de ochtend heb ik met een oncoloog meegelopen. Bizar hoe laat mensen hier in het ziekenhuis komen. Er was een man met een tumor ter grootte van een pingpongbal op zijn oog. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing toen bleek dat de man hier al gewoon 2 maanden mee rond liep. Hij moest een biopt hiervan laten nemen. Als hij voldoende geld had dan zou dit binnen 4 dagen kunnen, als hij niet voldoende geld had binnen een maand. Nou toen zat ik echt te trillen van verbazing op mijn stoel. Verstond ik dit nu goed?? Ja hoor, als hij binnen 4 dagen geholpen wilde worden moest hij 5000 kwacha betalen. Met het idee in het achterhoofd dat 380 kwacha 1 euro is, en de mensen hier minder dan 380 kwacha per dag verdienen is dat natuurlijk een rib uit je lijf. En zo kwamen meer zielige verhalen voorbij. In de middag was het tijd voor de ART kliniek, ofwel anti-retrovirale-therapie kliniek. Hier komen de mensen die HIV reactive zijn en hun medicatie komen halen. Ook worden ze gezien door een arts als ze problemen hebben door hun HIV of door de bijwerkingen van de medicatie. De standaard ART is T30 genaamd. Het bestaat uit 3 middelen waarvan 1 middel stavudine is. Dit middel is in Europa afgekeurd omdat het te veel ernstige en vaak voorkomende bijwerkingen heeft. Hier wordt het aan iedereen voorgeschreven aangezien het goedkoop is omdat Europa het niet wil. Nog zoiets bizars dus. Elke dag val ik weer van de ene verbazing in de andere!
Morgen probeer ik weer foto’s te plaatsen van de weekend trip!

Malawi part 4!

Weekend! Wat een lange maar interessante week was het weer. Met veel pijn en moeite een schouder in de kom weten te zetten op de spoedeisende hulp en de meest enge dingen gezien bij de STD ofwel Sexual Transmitted Disorders. Daar wordt je echt niet vrolijk van om te zien zeg, de mensen komen hier echt veel te laat naar het ziekenhuis. Onze begeleider was afgelopen week hier en samen met de Nederlandse arts die hier nog werkt en wij 11en zijn we uit eten geweest. Onze begeleider had geregeld dat we een aantal patiënten helemaal zelf moesten onderzoeken. Dus in twee of drietallen en met een tolk gingen we dan naar de patiënten. Is dat even lastig die taalbarrière! ‘Does he has pain in de the front or back of his head?’ geode vraag lijkt mij zo als iemand over hoofdpijn klaagt. Antwoord van de tolk na het vragen aan de patiënt ‘Yes he has pain in his head’. Ja heel fijn denk ik daar kan ik wat mee *zucht*, maar vriendelijk blijven en gewoon de vraag nog een keer stellen. En zo sta je dan uit te vogelen wat er nu mis is met de patiënt. In Nederland vraag je wat er aan de hand is en iemand gooit direct zijn heel levensverhaal op tafel en moet je iemand soms zelfs afremmen anders ben je een kwartier verder. Hier moet je dus echt alles uit iemand trekken. Op de vraag of iemand ziektes in het verleden heeft gehad waarvoor deze in het ziekenhuis is geweest, antwoord men rustig met een nee. Binnen een minuut kom je er dan achter dat de patiënt een half jaar geleden behandeld is voor malaria en 10 jaar geleden opgenomen is geweest vanwege extreme anemie (bloedarmoede grofweg vertaald). Mooi denk ik, fijn deze volledigheid. ‘What was the cause of your anemia?’ vraag ik de tolk. ‘He has no anemia’, zegt de tolk. Ow nee he denk Ik, dat bedoel ik toch ook niet. Ik vraag toch naar waarom hij 10 jaar geleden met een anemie in het ziekenhuis lag. Ik zeg toch helemaal niet dat hij nu een anemie heeft, grrrrr. Ok rustig blijven, vriendelijk lachen en de vraag wederom verduidelijken. Uiteindelijk heb je dan eindelijk alles uitgevraagd en mag je lichamelijk onderzoek gaan doen. Handig als je tolk ineens moet plassen, je patiënt geen Engels spreekt en bovendien niks ziet. Uhh, dus, ja, hoe pak ik dit aan. Je kunt me bijna hardop horen denken. Maar na wat handen en voeten werk is onze tolk en weer en kunnen we verder. Om mysterieuze redenen hebben de artsen hier bedacht dat er iets met zijn nieren zou zijn. Ik ga als eigenwijze ‘dokter-in-spe-die-alles-beter-weet’ hier maar eens even tegenin uiteraard gesteund door mijn collega dokter-in-spe-en-net-zo-eigenwijs Sophie. En wat blijkt, onze diagnose blijkt ineens bovenaan de differentiaal diagnoses te komen staan (ofwel wat betekent dat dit de meest waarschijnlijke is) en de nieren worden eraf gehaald. Bam, dat hebben Sophie en ik even goed gedaan!!

De backpacks zijn gepakt, want… Morgen gaan we Mount Mulanje op. Een berg van 3002 meter hoog. We gaan hem beklimmen morgen en dan slapen op de top. De volgende dag gaan we weer omlaag en maken we een tussenstop bij de watervallen waar we ook kunnen zwemmen. Ik ben benieuwd. Het gaat vast een indrukwekkende tocht worden!

FOTO'S

MALAWI part 3

Al een tijdje niet meer geschreven op mijn blog. Het is werkelijk waar ook zo enorm druk. Als je elke dag om 6.15 op moet (ja echt waar!) en dan van 8 tot 5 aan het werk bent in het ziekenhuis dan ben je wel kapot na het eind van de dag. Dan moeten er om 5 uur nog boodschappen gedaan worden en gekookt, dus eer dat je tijd hebt om iets te doen is het al half 9 zoals nu het geval is. Maar gezien het feit dat het al begint de schemeren om 5 uur en het donker is om 6 heb je het gevoel dat je naar bed moet omdat het dan al 2.5 uur donker is. Maar goed, samenvattend: in de avond ben ik zo kapot dat ik soms echt niet meer de puf heb om te typen voor mijn blog. Zoals een dag als afgelopen vrijdag. Eerst de dermatologie kliniek wat mijns inziens een beetje saai was. Helaas hebben deze lieve mensen hier bijna allemaal hetzelfde huidprobleem, schimmel. Leuk om 1 keer te zien of 2 keer of misschien zelfs 3 keer maar na 5 keer begon ik me te vervelen. Maar goed, wat daarna volgde was de OK, ja de operatiekamer. Was me dat een bijzondere ervaring! Steriel pakje aan, steriele schoentjes aan om vervolgens een oh zo niet steriele OK te betreden. De OK’s zijn in een lange gang tegenover elkaar en overal staat de deur open! Ja dat was me even schrikken, je kunt in en uit lopen waar je maar wilt. Dus operatie 1 die ik binnen liep vond ik al saai na 5 minuten. Dus maar weer eruit, even bij de overburen kijken. Mwah die was wel interessanter maar helaas was deze na 15 minuten afgelopen. Jammer, op naar de volgende ok en zo verder. Daarnaast staan er gewoon raampjes open dus af en toe mocht ik een mug van me afslaan. Wat een bijzondere ervaring. Daarna nog even door naar de AE (accidant & emergency), gewoon pauzeloos doen we even. Ik kon wederom samen met Saskia meelopen met een erg vriendelijke Malawiaanse arts. Er kwam een patiënt binnen, flink overstuur en lichtelijk agressief, hij wilde door niemand aangeraakt worden. Ik vraag de arts of ik hem zal proberen gerust te stellen. ‘You can try but I don’t think so’ is het antwoord. Mwah niet geschoten is altijd mis. Ik probeer de jongen te kalmeren aangezien hij de vrouwelijke arts voor weet ik veel wat uitscheld. Ik probeer het probleem te zoeken voor zijn verwardheid en agressie. Hij verteld me in gebrekkig Engels dat mensen tegen hem praten en dat hij er helemaal gek van wordt. Oei, klinkt als schizofrenie denk ik. Ik krijg het voor elkaar om hem te kalmeren door lang en geruststellend met hem te praten en hem te beloven dat ik als er een kamer vrij is naar hem ga kijken. Ik moet dit wel 10 keer beloven voordat hij rustig wordt, maar hij wordt rustig! Hij begint me spontaan te aanbidden. Heel lief van hem, ik voel me even vereerd. Maar dan bedenk ik me dat hij waarschijnlijk schizofreen is, jammer. Lichamelijk onderzoek bij hem doen was nogal lastig. Iedereen kent de test van dat men met de ogen dicht het puntje van de neus moet aanraken. Even testen of alles daarboven in die hersenpan nog goed is. Helaas werd deze jongen ‘verteld’ door de stemmen dat hij een bloedneus had dus bleef hij zijn neus dicht knijpen. Toch voor de zekerheid lichamelijke oorzaken uitsluiten, dus bloed afnemen en een ruggenprik om het vocht hierin te onderzoeken. Wat hij had? Geen idee, wordt vervolgd. De arts zou me op de hoogte houden. Hij zou waarschijnlijk naar een psychiatrische kliniek gaan. Nadat we half door waren door geen lunch konden we ook nog even door naar de ward om mensen daar te helpen en met de arts mee te lopen. Helaas trok mijn lichaam het om half 5 niet meer zo (na dus al vanaf 7 uur in de ochtend niets meer gegeten te hebben dan een pakje crackers snel tussendoor) dus zijn Saskia en ik snel gegaan om buiten even te gaan zitten en wat te eten. Om 5 uur zouden we toch terug gaan naar de lodge. Tijden voor WEEKEND! Vrijdagavond lekker met zijn allen uit eten gegaan en ik heb voor het eerst in mijn leven een steak gegeten! Compleet vegetariër af mag ik wel bijna zeggen denk ik. Tja je moet wat om je ijzer binnen te krijgen. In de avond een feestje gehad in de lodge, een Noorse medisch student was jarig en dat werd gevierd met Malawiaanse rum en wodka en weet ik wat nog meer allemaal. Erg gezellig!

Zaterdag allemaal lekker uitgeslapen en een art market bezocht en wat rondgelopen door de stad. Niet veel bijzonders beleefd maar heerlijk om even niet continu bezig te zijn zoals in het ziekenhuis. Zondag wel een fantastische dag gehad. Om 8 uur werden we opgehaald door onze minibus waarna we een ritje van 3 uur maakten naar Liwonde National Park. 3 uur in deze krakkemikkige minibus was niet erg optimaal aangezien de banken niet echt banken waren maar meer stalen buizen met een minikussentje erop. Bovendien waren er zitplaatsen te weinig dus je kunt zelf wel bedenken hoe kreupel we uit de bus kwamen. Maar dan, daar stond hij dan, onze enorme jeep met chauffeur waarmee we de tocht gingen maken. Instructies allemaal in het hoofdje opgeslagen en gaan. De chauffeur benadrukt nog even dat als we een olifant tegen komen we stil moeten zijn en niet met camera’s mogen flitsen. Binnen 5 minuten is de eerste olifant gespot en dat ging zo ‘jongens olifant, daaaaar olifant!!!’ Waarop de chauffeur meteen ‘sssssssssstttt’, ow ja sorry. 3 uur hebben we rondgereden in onze jeep en allerlei dieren gezien zoals apen, impala’s, een nijlpaard, buffels en vanalles meer. Aangekomen terug bij de ingang van het park zie ik schedels liggen. Ik zeg tegen Lisette 'Hmm ze slachten hier ook mensen geloof ik’ en ineens hoor ik ‘goedemiddag!’. Uh oops degene van wie de safari maatschappij is, is Nederlands. Hij doet maar alsof hij me niet gehoord heeft. Daarna hetgeen waar iedereen tegenop ziet, 3 uur terug in de bus. Wat een hel, maar we werden in de lodge verrast met een erg goede maaltijd. Een mooie goedmaker kun je wel zeggen, wat een mooi einde van het weekend.

En dan is het maandag, inmiddels geen half 9 meer maar 9 uur. Wat een lang verhaal heb ik weer getypt en ik kan nog wel even bezig blijven. Maja laat ik jullie niet meer vermoeien en het hierbij laten. Ik heb vernomen dat meerdere ouders mijn blog lezen. Dus voor jullie geruststelling: Onze begeleider is gearriveerd vandaag! Kunnen jullie weer lekker slapen. En ja ik had foto’s beloofd maar die kan ik pas uploaden als ik in de universiteitsbibliotheek ben naast het ziekenhuis en daar ben ik niet meer geweest. Ik zal proberen binnen 2 dagen een gaatje te vinden in het rooster en flink wat foto’s online zetten. Dan kunnen sowieso alle papa’s en mamma’s en broertjes en zusjes lekker slapen. En vrienden kunnen zien wat ik en de rest van de Malawi groep allemaal mee maak! Weltrusten Nederland, weltrusten Malawi!